No teatro asistimos a un universo especial entre os actores e tamén entre os actores e o público.

A concentración absoluta no que acontece nese espazo tamén permite estar en sintonía cos actores e co dramatismo que se desenvolve.

É a partir diso de que desaparece a esencia do teatro, que non deixa máis que un fermoso recordo da experiencia vivida nese ambiente, xa que non hai xeito de rexistrar, nin de explicar, cando o texto, os actores e o público traballan xuntos para transmutar a experiencia.

O teatro adoita ser máis temático que o cine e isto vai moito máis alá dun simple texto.

Como o guión, a obra é un mero proxecto que permite aflorar unha forma de arte, e adaptar esta non é o mesmo que adaptar unha novela (ou un relato), xa que a obra non é unha forma de arte mentres non pasa pola transformación e iso só ocorre no momento da súa presentación.

No teatro exploranse temas humanos.

No teatro non hai necesidade de realismo.

No teatro deixamos de lado a incredulidade e damos renda solta á nosa imaxinación.

No teatro utilízanse escenarios e espazos abstractos.

Ademais, no teatro, a diferenza do cinema que non precisa de moito diálogo para conducir a historia, nin para revelar o personaxe, a linguaxe clave é o diálogo, sobre todo cando se trata de explorar ideas.

A linguaxe do teatro non só trae diálogos, senón revelacións; non é só unha mensaxe, senón personaxes que revelan a verdade sobre os seres humanos.

A linguaxe aquí está composta de significados e sentimentos humanos e a medida que a obra explora isto, hai unha exposición e expresión dun determinado subtexto (e non exactamente a historia).

Por iso temos a impresión de que é tan difícil adaptar obras para o cine.