Yarın, 10 Haziran’da, bu ülkenin namuslu kalemleri, gerçeğin peşinden koştuğu için bedel ödeyen gazeteciler saat 19.00’da Taksim Tünel Meydanı’nda yan yana gelecek ve tek bir ağızdan haykıracak:

Peki, sabah işine koşturan, geçim derdiyle boğuşan, geleceğe kaygıyla bakan sevgili dostum; sokaktaki insan olarak bu çığlık seni neden ilgilendiriyor? Neden fabrikadaki işçinin, tarladaki köylünün, atanamayan öğretmenin ve geleceği çalınan gencin gözü kulağı yarın o meydanda olmalı?

Gelin, bugünün çürüyen sistemini, medyanın egemenler için ne anlam ifade ettiğini ve yarının özgür dünyasını birlikte konuşalım.

Egemen kapitalist sistem, sizin sadece birer tüketici, borçlu ve itaatkar çalışanlar olmanızı ister. Bu düzenin ayakta kalabilmesi için sadece polise, hapishanelere değil; en çok da kitlelerin zihnini kontrol edecek ideolojik aygıtlara ihtiyacı vardır. İşte holdingleşmiş medya, bu sistemin en güçlü rıza üretme merkezidir. Televizyon ekranlarından, parayla satın alınmış manşetlerden size her şeyin yolunda olduğu masalı anlatılır; yoksulluğunuz "kader", sömürülmeniz ise "başarı hikayesi" olarak ambalajlanır.

İşte gerçek gazeteci, o ambalajı yırtan, o masalı yerle bir eden kişidir. Gazeteci, bilgiye bir "meta" (satılık mal) olarak bakmayan, onu halkın özgürleşmesi için bir silaha dönüştüren kişidir.

Peki, sokaktaki insanın neden bir gazeteciye hayati derecede ihtiyacı vardır?

• Sınıfsal Körlüğü Ortadan Kaldırır: Sermaye düzeni, işçiyi işçiye, yoksulu yoksula kırdırmak için sürekli yapay düşmanlar yaratır. Gazeteci, kameraları ve kalemi asıl bakılması gereken yere çevirir. Sizin cebinizden çalınan vergilerin hangi holdinglerin kasasına teşvik olarak aktığını, asgari ücretli hayatta kalmaya çalışırken kimlerin servetine servet kattığını ifşa eder.

• Müştereklerimizin Muhafızıdır: Doğamızın, nehirlerimizin, ormanlarımızın maden ve inşaat şirketleri tarafından yağmalanmasını engelleyen ilk barikat gazetecidir. O yazmasa, Akbelen'deki köylünün çığlığını, İliç'teki maden faciasının arkasındaki çok uluslu şirketlerin açgözlülüğünü asla öğrenemezdik. Gazeteci, toplumsal hafızayı diri tutarak müşterek yaşam alanlarımızı savunur.

• Sessizlerin Sesi, Görülmeyenlerin Görünürlüğüdür: Fabrikada sendikalı olduğu için işten atılan, iş cinayetinde can veren ve üzeri örtülmek istenen bir işçinin hakkını mahkeme salonlarında, sokak barikatlarında kim savunur? Egemenlerin mahkemeleri sustuğunda, davanın dosyasını açıp kamunun vicdanına sunan gazetecidir.

Karl Marx’ın dediği gibi, "Basın, bireylerin devlet içindeki mücadelesini kurumsal bir mücadele olmaktan çıkarıp, onu entelektüel bir mücadele haline getirir." Gazeteci susturulursa, halk kör, sağır ve dilsiz bırakılır. Çünkü karanlıkta her türlü sömürü, her türlü hukuksuzluk daha rahat gizlenir. Gazeteci, toplumsal iyileşmenin ve daha adil bir geleceğin meşalesidir.

Bu topraklar, gerçeği canı pahasına savunan yiğit gazetecilerin kanıyla sulandı. Peki, neden hedef oldular? Dönemin muktedirleri, kontrgerilla yapıları ve sermaye sınıfları onlardan neden bu kadar korktu? Hatırlayalım, çünkü hatırlamak en büyük devrimci eylemdir:

• Abdi İpekçi: Toplumsal uzlaşıyı, barışı ve adaleti savunduğu, karanlık odakların tetikçilerini ve mafya-siyaset-sermaye ilişkilerini deşifre ettiği için egemenlerin yönlendirdiği faşist tetikçiler tarafından katledildi.

• Uğur Mumcu: Sermayenin, tarikatların ve silah kaçakçılarının emperyalizmle olan göbek bağını ortaya çıkardı. "Tarikatlara ve cemaatlere alınan gençlerin yarın devletin kilit noktalarını ele geçireceğini" onlarca yıl öncesinden söyledi. Gerçeklerin işçi sınıfı ve halk tarafından öğrenilmesini istemeyen egemen güçler, onun arabasına bomba koydu.

• Musa Anter (Apê Musa): Kürt halkının acılarını, dilini, kültürünü ve uğradığı haksızlıkları kaleme alan çınar ağacıydı. Egemenlerin ezilen halkları birbirine düşman etme ve gerçeği coğrafi olarak izole etme politikasına karşı direndiği için, 1992’de Diyarbakır’da sokak ortasında derin devletin karanlık odaklarınca (JİTEM) katledildi.

• Metin Göktepe: Evrensel muhabiriydi; sokağın, fabrikaların ve işçi sınıfının gazetecisiydi. Devletin gözaltındaki şiddetini, baskısını yerinde izlemek istedi. Sadece ve sadece "Bakılmayan yere baktığı, egemenlerin sakladığı gerçeği çıplak gözle gördüğü ve yazmaya cüret ettiği için" devletin kolluk güçlerince dövülerek katledildi.

• Ahmet Taner Kışlalı: Aydınlanmayı, laikliği ve faşizme karşı demokrasiyi savunan bir entelektüeldi. Cumhuriyet gazetesindeki köşesinde gerici yapılanmaların toplumu nasıl kuşattığını yazarken, tıpkı Mumcu gibi arabasına konulan bombayla aramızdan koparıldı.

• Hrant Dink: Bu toprakların kadim halklarının acılarını ortaklaştırmaya çalışan, milliyetçiliğin ve şovenizmin işçi sınıfını bölmek için egemenler tarafından nasıl bir nefret aygıtı olarak kullanıldığını gösteren bir barış elçisiydi. "Güvercin tedirginliğiyle" yaşadığı bu ülkede, devletin gözönünde, planlı bir suikastla güpegündüz sokak ortasında sırtından vuruldu.

Bu isimlerin hiçbiri tesadüfen seçilmedi. Onlar; şovenizmin, sömürü düzeninin, çetelerin ve onun koruyucusu olan devlet aygıtının kirli çamaşırlarını ortaya döktükleri için susturuldular. Onların susturulması, aslında işçi sınıfının ve ezilen halkların sesinin kesilmesiydi.

Bugün geldiğimiz noktada baskı biçim değiştirdi ama özü ve sınıfsal karakteri aynı kaldı. Artık egemenler sadece fiziksel suikastlarla değil, tüm devlet aygıtını ve mali gücü kullanarak organize ve yapısal bir boğma stratejisi uyguluyorlar. Karşımızda, gerçeği tamamen yok etmek ve toplumu tamamen "alternatifsiz" bırakmak isteyen akıllı bir sansür mekanizması var.

Günümüzün baskı yöntemleri, BirGün gazetesine ve muhabirlerine yönelik sistematik saldırılarda, Alican Uludağ ve İsmail Arı gibi namuslu gazetecilerin dosyalarında tüm çıplaklığıyla görülüyor.

Günümüzün baskı yöntemleri şu sacayakları üzerinde yükseliyor:

Eski dönemlerin açık sansürünün yerini bugün uydurma yasalar aldı. "Dezenformasyonla mücadele" veya "halkı yanıltıcı bilgiyi alenen yayma" adı altında çıkarılan yasalar, tamamen esnek ve ucu açık maddelerle birer kırbaca dönüştürüldü. Bugün bir gazeteci; bir yolsuzluğu, bir bakanın usulsüzlüğünü ya da enflasyonun gerçek oranını yazdığında kendini doğrudan mahkemede buluyor. Gazeteciler cezaevine atılmasa bile, adliye koridorlarında mesai harcamaya zorlanarak, yani "yargısal taciz" (SLAPP davaları) ile yıpratılmak, korkutulmak ve zamanından çalınmak isteniyor.

Sermaye sınıfı ve iktidar ortaklığı, medyayı mülkiyet ilişkileri üzerinden teslim aldı. Bağımsız kalmakta direnen az sayıdaki yayın organı ise ekonomik olarak nefessiz bırakılıyor.

• RTÜK eliyle kesilen astronomik para cezaları,

• Basın İlan Kurumu’nun resmi ilanları adaletsizce kesmesi,

• Muhalif kanallara ve gazetelere reklam veren şirketlerin vergi denetimleriyle tehdit edilmesi...

Egemen sınıf, gerçeğin sesini kısmak için Basın İlan Kurumu (BİK) ve RTÜK gibi kurumları birer iktisadi sopa olarak kullanıyor.

• Evrensel Gazetesi: İşçinin, grevdeki emekçinin, ezilenlerin gazetesi olan Evrensel, Basın İlan Kurumu’nun hukuksuz ve sistematik kararlarıyla resmi ilan hakları tamamen iptal edilerek ekonomik olarak nefessiz bırakılmak istendi. Yetmedi, tek bir eleştirel haber için milyonlarca liralık tazminat davalarıyla, genel yayın yönetmenlerine ve yazarlarına açılan sayısız soruşturmayla boğulmaya çalışılıyor. Metin Göktepe'yi fiziken katleden zihniyet, bugün Evrensel'i ekonomik olarak yok etmek istiyor.

• BirGün Gazetesi: Halkın parasıyla zenginleşenlerin yolsuzluklarını yazdığı her gün, yeni bir erişim engeli, yeni bir ilan kesme cezası ve milyarlık tazminat davalarıyla karşılaşıyor. Sarya Toprak gibi BirGün emekçileri yandaş medya tarafından açıkça hedef gösteriliyor, baskı gazetecilerin ailelerine kadar uzanarak toplumsal bir gözdağına dönüştürülüyor.

Baskı artık dijital evrene de sıçradı. Mahkemeler aracılığıyla her gün binlerce haber linkine erişim engeli getiriliyor, internet siteleri topyekün kapatılıyor. Kamusal alandaki gerçek tartışmalar, iktidar güdümlü trol ordularının dijital linç kampanyalarıyla, manipüle edilmiş yapay zeka algoritmalarıyla boğuluyor. Sokakta röportaj yapan bir gencin ya da bunu yayınlayan dijital yayıncının evinin bir gecede basılması, sokağın dijital alandaki yankısını kesme çabasından başka bir şey değildir.

Saray bürokrasisi, Evrensel ve BirGün başta olmak üzere muhalif basının tüm emekçilerinin basın kartlarını gasp ediyor. Onları alanlarda güvencesiz, polisin şiddetine açık ve "kartı olmadığı" bahanesiyle gözaltına alınabilir hale getiriyor.

Neden mi tüm bu devasa aygıt seferber ediliyor? Çünkü kapitalist sistem derin bir krizin içinde. Sömürü katmerlendikçe, yoksulluk derinleştikçe, yönetenlerin meşruiyeti sarsılıyor. Halkın açlığının, öfkesinin ve haklı taleplerinin örgütlü bir bilince dönüşmesinden korkuyorlar.

Gerçeğin yalın çıplaklığının, kitleleri harekete geçirecek devrimci bir güce sahip olduğunu çok iyi biliyorlar!

Sevgili dostlar, yoldaşlar, geleceğini sermayenin ve muktedirlerin karanlığına teslim etmek istemeyen onurlu insanlar;

Egemenlerin bizi bölerek, parçalayarak ve tecrit ederek yönetme stratejisine karşı elimizdeki en büyük, en yıkılmaz silah kolektif dayanışma ve ortaklaşan eylem birliğidir. Egemen sınıf, işçiyi fabrikada, öğrenciyi amfide, gazeteciyi ise adliye koridorlarında yalnız yakalamak ister. Çünkü bilirler ki, tecrit edilen insan siner, yalnız kalan insan boyun eğer. İşte bu yüzden 10 Haziran’daki Taksim buluşması, sadece bir meslek grubunun hak arama mücadelesi değildir; bu, topyekün bir geleceğe sahip çıkma iradesidir.

Gazetecilerin özgürlüğü; maden işçisinin bareti, tersane işçisinin iş güvenliği, üniversite gençliğinin özerkliği ve kadınların yaşam hakkı ile doğrudan bağlantılıdır. Gazetecileri yalnız bırakmak, kendi geleceğimizi egemenlerin insafına ve karanlığına teslim etmektir.

Bu yürüyüş, sadece bugünü kurtarma yürüyüşü değil; yarının özgür, eşit ve sınıfsız dünyasını bugünden kurma yürüyüşüdür. Bu yüzden sokağın sesini büyütmek, tarihsel bir zorunluluktur:

• İşçiler, Emekçiler: Sizin grevlerinizi, sendikal mücadelelerinizi ana akım medya görmezden gelirken, o barikatların arkasında sizinle gaz yiyen gazetecilerin yanında olun. Sizin sesiniz duyulsun diye kendi sesini feda edenleri yalnız bırakmayın.

• Gençler, Geleceği Çalınanlar: Özerk üniversite mücadelesinde, barınma hakkı eylemlerinde kelepçelenen kollarınızı dünyaya duyuran o kameralara borcunuz var. Kendi geleceğinizi savunmak için, o kameraları tutan elleri kavrayın.

• Kadınlar, Yaşam Savunucuları: Katledilen kız kardeşlerimizin davalarını unutturmayan, doğasını maden şirketlerine karşı savunan köylü kadınların çığlığını şehirlere taşıyan o namuslu kalemlerin arkasında saf tutun.

Gelecek, kendiliğinden gelen bir zaman dilimi değildir; gelecek, bugünden itibaren uğruna dövüşülerek kazanılan bir mevzi tasarımıdır. Hakikati savunanlar diz çökerse, tüm bir toplum karanlığa gömülür.

Sokakta hakkını arayan, evine götüreceği ekmeğin hesabını yaparken iktidarın yalanlarına karnı tok olan, adalete aç her bir yurttaşımıza sesleniyorum: Bu yürüyüş senin yürüyüşündür. Bu, teslim alınamayanların, kalemi satılık olmayanların ve "Kral çıplak" demekten korkmayanların onurlu yürüyüşüdür.

Yarın o meydanda sadece yan yana durmayacağız; birbirimizin siperi, birbirimizin sesi olacağız. Korku duvarlarını yıkmak, bizi hapsetmek istedikleri o karanlık illüzyonu parçalamak için sokağa, eyleme, birliğe!

Sesimizi birleştirelim: Gazeteciler bizim haklarımızı savunmak için yazıyorsa, biz de onların özgürlüğü için sokakta olacağız. Hakikatimizi savunalım: Onların kalemini özgür kılalım ki, bizim de yarınlarımız aydınlık olsun.

"Tutuklu gazeteciler serbest bırakılsın!" talebini en gür sesimizle haykırmak için yarın Taksim’deyiz. Basın özgürlüğüne yönelik tüm baskılar son bulsun. ETHA emekçileri Pınar’a, Nadiye’ye, Elif’e ve Müslüm’e özgürlük!

Gazetecilik suç değildir, yargılanamaz!

Geleceğine sahip çıkan tüm onurlu insanları yarın 10 Haziran Çarşamba günü saat 19.00’da Taksim Tünel Meydanı’nda, adaletin ve geleceğin sesinde buluşmaya çağırıyoruz!