برای اصل آزادی هیچ‌وقت دیر نمیشه. اما شاید برای بعضی از تجربیاتی که نیاز به آزادی دارند دیر بشه. شاید اون موقع که می‌شد بین مردم آدم‌هایی که ماهی هزار دلار درآمد دارند پیدا کرد، می‌شد به اینکه تیلور سوئیفت بیاد ایران فکر کرد. ولی الان دیگه نمیشه ورزشگاه آزادی رو با کسانی که می‌تونند سه هزار دلار برای بلیتش بدن پر کرد. ولی این برای هر جامعه‌ای که آزادی رو با هرچیزی تاخت بزنه، پیش میاد. آزادی رو بدی که امنیت بگیری، هم آزادی رو از دست میدی هم امنیت رو. آزادی رو بدی که «دردسر نداشته باشیم»، هم آزادی رو از دست میدی، هم برات دردسر درست می‌کنند. آزادی رو بدی که دینت حفظ بشه، هم آزادی رو از دست میدی هم دینت زنده به گور میشه. اما در همه این‌ها یه باخت سومی هم هست: زمان.