เพราะตราบใดหัวใจไม่มีวันเข้มแข็ง ไม่ปล่อยผ่าน ไม่อยู่กับความจริงตรงหน้า เมื่อนั้น ความเสียใจก็จะกลับมา วนเวียนอยู่ในความคิดของเรา พลุ่งพล่านปลุกเร้าความเศร้าให้กลายเป็นคราบน้ำตาในที่สุด “แต่” แต่ความเสียใจ มีช่วงเวลาที่ต้องการหยุด มันขึ้นกับว่าหยุดนานแค่ใหน หยุดตลอดไปได้หรือเปล่า คำตอบอยู่ที่ตัวเราเอง บางครั้งเราอาจจะหลงลืมความเสียใจไปแล้วด้วยซ้ำ ตอนเราเจอสถานที่ใหม่ คนใหม่ๆ การดำเนินชีวิตใหม่ๆ แต่สำหรับฉันบางครั้งกลับพบว่า การอยู่ในที่เงียบๆ เพียงลำพัง กับการไม่เคลื่อนไหว ไม่นับรวมการนอนหลับ...