Þar sem áin mætir skóginum stendur hún, berfætt með höfuðið sveigt aftur, tunglið svo bjart að ég fæ glýju í augun. Með annan fótinn á köldum steinvölum, hinn á djúp grænum mosa, ég anda frá mér og sogast inn í upplýst myrkrið og grenitrén og það heyrist ekkert nema hljóðlátt gutlið í vatninu. Hún er með lokuð augun og ég elska hana, ég hlýt að elska hana, vatnadís við upphaf skógarbotnsins. Annars gréti ég mig varla í svefn á kvöldin, annars stæði ég ekki hér, skuggavera í eigin draumi, hún upplýst af silfruðum tunglfossi.