Μια σιδερένια κορνίζα και σπασμένα παράθυρα
γκρι ο ουρανός
στάχτη στα ρούχα σου
στάχτη στο χιόνι
σταχτιά τα σύννεφα

Τα αποτσίγαρα παρατημένα στα τασάκια
στάχτη και επάνω στη ζάχαρη

Ψέλνουν οι τοίχοι 
Τα ντόρτια και τις εξάρες
Τα κουταλάκια που ανακατεύουν τη ζάχαρη
Τα λόγια που η στάχτη και ο καπνός άφηναν καθώς η φλόγα καταλαγιαζε.

Σήκωσ’ το σάζι απ’ τη ψάθινη καρέκλα
παίξ’ ένα ντο, να αρχίσει ο άνθρωπος
παίξ’ ένα λα, να πέσει το δάκρυ
παίξ’ ένα σολ, παιδιά να τρέξουν
παίξ’ ένα μι…

Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα υπάρχουν και τραγούδια
Μετά δε μένει τίποτα, τίποτα
μόνο μερικοί ψαλμοί να τρυπούν την καρδιά,
να μας θυμίζουν μια αλλοτινή ευ-τυχία.