Na pol­skich łąkach i w lasach — rów­nież w mia­stach — rośnie zapo­mniane zioło, które zbie­ramy i wyko­rzy­stu­jemy. Blusz­czyk kur­dy­ba­nek popra­wia kon­dy­cję orga­ni­zmu, leczy cho­roby jako natu­ralna alter­na­tywa dla leków i jest nie­co­dzienną przy­prawą w kuchni.

Blusz­czyk wspiera i leczy układ pokar­mowy, odde­chowy, wątrobę, zatoki i skórę. Zbie­ramy go gdy kwit­nie (mniej wię­cej od kwiet­nia do lipca — cho­ciaż we Wro­cła­wiu kwitł już 20 marca), a potem suszymy na napary i nalewki.

Blusz­czyka uży­wamy pro­fi­lak­tycz­nie albo żeby wyle­czyć kon­kretne dole­gli­wo­ści:

• wspiera układ pokar­mowy — popra­wia prze­mianę mate­rii i pomaga wch­ła­niać jeli­tom wię­cej skład­ni­ków odżyw­czych z jedze­nia, pomaga na zapar­cia i bie­gunki,

• wspiera wątrobę — usuwa gro­ma­dzące się tok­syny i chroni przed nimi, wzmaga pro­duk­cję żółci waż­nej przy tra­wie­niu,

• wspiera układ odde­chowy — leczy zaka­że­nia, nie­żyty i prze­zię­bie­nia, uła­twia odksztu­sza­nie i oddy­cha­nie, prze­rywa ataki astmy,

• zewnętrz­nie leczy cho­roby skóry — pomaga na trą­dzik i łupież, przy­spie­sza goje­nie się ran, leczy reu­ma­tyzm (kąpiele),

• służy jako przy­prawa – ma inten­sywny zapach dzięki olej­kom ete­rycz­nym, dobrze zastę­puje pie­truszkę.

To niska, drobna roślina, która rośnie w runie leśnym albo pośród traw na łąkach. Gdy już go znaj­dziesz, to jest duża szansa, że obok rośnie go znacz­nie wię­cej.

Kwit­nie od kwiet­nia do lipca, ma fio­le­towe, drobne kwiatki i pach­nie inten­syw­nie. W kuchni zastę­po­wał daw­niej pie­truszkę. Zbie­ramy całą roślinę, ale bez korzeni, naj­le­piej z nasło­necz­nio­nych miejsc daleko od ście­żek (nie chcemy, żeby wcze­śniej pod­lał go pies).

Uży­wamy go do wywa­rów i nale­wek. Suszymy go w temp. do 35 stopni, ale nie na słońcu — traci wtedy sporo war­to­ścio­wych sub­stan­cji. Potem tra­fia do szczel­nego sło­ika.

Wywar: Zale­wamy 1–2 łyżeczki suszu zimną wodą i gotu­jemy 15 minut.

Nalewka: Zale­wamy 5–10 łyże­czek suszu wódką na 30 dni, potem odce­dzamy zioła. Doda­jemy po jed­nej łyżce nalewki do her­baty.

Kilka sło­ików suszo­nego blusz­czyku to dobry ele­ment wypo­sa­że­nia kuchni. Można doda­wać go do dań — doda nie­co­dzien­nego smaku zna­nym potra­wom. Daw­niej zastę­po­wał pie­truszkę. Jest cał­kiem smaczny na jajecz­nicy.

Robimy sobie 2-tygo­dniowe sesje z napa­rami lub nalew­kami, a póź­niej przy­naj­mniej 2-tygo­dniowe prze­rwy. Prze­ciw­ska­za­nia nas aku­rat nie doty­czą, ale wiemy, że nie powinny go sto­so­wać osoby z padaczką, cho­ru­jące na nerki i kobiety w ciąży i kar­miące.

Na pol­skich łąkach i w lasach — rów­nież w mia­stach — rośnie zapo­mniane zioło, które zbie­ramy i wyko­rzy­stu­jemy. Blusz­czyk kur­dy­ba­nek popra­wia kon­dy­cję orga­ni­zmu, leczy cho­roby jako natu­ralna alter­na­tywa dla leków i jest nie­co­dzienną przy­prawą w kuchni.

Blusz­czyk wspiera i leczy układ pokar­mowy, odde­chowy, wątrobę, zatoki i skórę. Zbie­ramy go gdy kwit­nie (mniej wię­cej od kwiet­nia do lipca — cho­ciaż we Wro­cła­wiu kwitł już 20 marca), a potem suszymy na napary i nalewki.

Blusz­czyka uży­wamy pro­fi­lak­tycz­nie albo żeby wyle­czyć kon­kretne dole­gli­wo­ści:

• wspiera układ pokar­mowy — popra­wia prze­mianę mate­rii i pomaga wch­ła­niać jeli­tom wię­cej skład­ni­ków odżyw­czych z jedze­nia, pomaga na zapar­cia i bie­gunki,

• wspiera wątrobę — usuwa gro­ma­dzące się tok­syny i chroni przed nimi, wzmaga pro­duk­cję żółci waż­nej przy tra­wie­niu,

• wspiera układ odde­chowy — leczy zaka­że­nia, nie­żyty i prze­zię­bie­nia, uła­twia odksztu­sza­nie i oddy­cha­nie, prze­rywa ataki astmy,

• zewnętrz­nie leczy cho­roby skóry — pomaga na trą­dzik i łupież, przy­spie­sza goje­nie się ran, leczy reu­ma­tyzm (kąpiele),

• służy jako przy­prawa – ma inten­sywny zapach dzięki olej­kom ete­rycz­nym, dobrze zastę­puje pie­truszkę.

To niska, drobna roślina, która rośnie w runie leśnym albo pośród traw na łąkach. Gdy już go znaj­dziesz, to jest duża szansa, że obok rośnie go znacz­nie wię­cej.

Kwit­nie od kwiet­nia do lipca, ma fio­le­towe, drobne kwiatki i pach­nie inten­syw­nie. W kuchni zastę­po­wał daw­niej pie­truszkę. Zbie­ramy całą roślinę, ale bez korzeni, naj­le­piej z nasło­necz­nio­nych miejsc daleko od ście­żek (nie chcemy, żeby wcze­śniej pod­lał go pies).

Uży­wamy go do wywa­rów i nale­wek. Suszymy go w temp. do 35 stopni, ale nie na słońcu — traci wtedy sporo war­to­ścio­wych sub­stan­cji. Potem tra­fia do szczel­nego sło­ika.

Wywar: Zale­wamy 1–2 łyżeczki suszu zimną wodą i gotu­jemy 15 minut.

Nalewka: Zale­wamy 5–10 łyże­czek suszu wódką na 30 dni, potem odce­dzamy zioła. Doda­jemy po jed­nej łyżce nalewki do her­baty.

Kilka sło­ików suszo­nego blusz­czyku to dobry ele­ment wypo­sa­że­nia kuchni. Można doda­wać go do dań — doda nie­co­dzien­nego smaku zna­nym potra­wom. Daw­niej zastę­po­wał pie­truszkę. Jest cał­kiem smaczny na jajecz­nicy.

Robimy sobie 2-tygo­dniowe sesje z napa­rami lub nalew­kami, a póź­niej przy­naj­mniej 2-tygo­dniowe prze­rwy. Prze­ciw­ska­za­nia nas aku­rat nie doty­czą, ale wiemy, że nie powinny go sto­so­wać osoby z padaczką, cho­ru­jące na nerki i kobiety w ciąży i kar­miące.