او پروانه‌ای بود-نه از جنس خاک، بلکه از جنس نور و رویا.

در سکوت شب، او با بال‌های ظریفش رقصید و به سوی شعله کشیده شد.

بی هراس از سوختن، زیرا در آن آتش، عشق را دید.

دیگران از خطر هشدار دادند،

اما برای او، شمع معشوق بود—

درخششی که به او معنا می بخشد.

پروانه میدانست که خاکستر در انتها منتظر است،

اما چه مهمی داشت؟

وقتی معشوق همان شعله‌ای است که به تو زندگی می‌بخشد...

عشق یعنی سوختن، لبخند زدن.

عشق یعنی پروانه بودن در دنیایی پر از دود و ترس.

او پروانه‌ای بود-نه از جنس خاک، بلکه از جنس نور و رویا.

در سکوت شب، او با بال‌های ظریفش رقصید و به سوی شعله کشیده شد.

بی هراس از سوختن، زیرا در آن آتش، عشق را دید.

دیگران از خطر هشدار دادند،

اما برای او، شمع معشوق بود—

درخششی که به او معنا می بخشد.

پروانه میدانست که خاکستر در انتها منتظر است،

اما چه مهمی داشت؟

وقتی معشوق همان شعله‌ای است که به تو زندگی می‌بخشد...

عشق یعنی سوختن، لبخند زدن.

عشق یعنی پروانه بودن در دنیایی پر از دود و ترس.