از آنجایی که طرح اف ام ام کلیپر جدید است، بازدهی ال پی را متفاوت از سایر دکس ها تولید می کند. برای درک اینکه بازده های کلیپر از کجا می آیند، ابتدا باید نظریه پورتفولیو مدرن (ام پی تی)، نحوه اطلاع رسانی ام پی تی به معماری کلیپر و نحوه عملکرد آن ساختار در عمل را درک کرد. بیایید آن را تجزیه کنیم:

تئوری مدرن پورتفولیو و سبد متوازن مجدد متنوع

این یک اصل پذیرفته‌شده در سرمایه‌گذاری است که راه بهینه برای قرار گرفتن در معرض یک طبقه یا بخش دارایی، از طریق یک سبد متوازن مجدد متنوع است. تئوری مدرن پورتفولیو بیان می‌کند که سبد دارایی‌های متعدد معمولاً در مقایسه با سرمایه‌گذاری صرفاً در هر دارایی، بازدهی بهتری را در سطح پایین‌تری از ریسک به همراه دارد. در یک پرتفوی با تنوع مناسب، ریسک فردی هر دارایی سهم کمی در ریسک کلی پرتفوی دارد. در عوض، نوسانات آنها در واقع می تواند یکدیگر را خنثی کند و ریسک کلی پرتفوی را کاهش دهد. مجموعه ای از پرتفوی بهینه که بالاترین بازده مورد انتظار را برای سطح معینی از ریسک ارائه می دهد، مرز کارآمد پرتفوی ها را مشخص می کند. این پورتفولیوها از دارایی های نامزد فردی با وزن هدف تعیین شده برای هر یک تشکیل شده اند. با گذشت زمان، تغییرات در قیمت‌های بازار باعث انحراف از این وزن‌های هدف می‌شود که باعث ایجاد تعادل مجدد می‌شود.

به عنوان مثال: بسیاری از مشاوران مالی یک پرتفوی شخصی کلاسیک از سهام درصد و چهل درصد اوراق قرضه را توصیه می کنند. اگر ارزش سهام ده درصد افزایش یابد و اوراق قرضه ده درصد کاهش یابد، پرتفولیو تبدیل به شصت و دو درصد به سی و هشت درصد می شود، پس از آن با فروش سهام برای خرید اوراق قرضه تا زمانی که ترکیب هدف شصت درصد یک چهل درصد مجددا برقرار شود، مجدداً تعادل ایجاد می شود.

این فرآیند تعادل مجدد بسیار مهم است زیرا به تنهایی بازده اضافی قابل توجهی را ارائه می دهد. به عبارت دیگر، یک پرتفوی متعادل کننده می تواند از پرتفوی ثابت ("نگهداری") متشکل از هر ترکیب اولیه از خود دارایی ها بهتر عمل کند. این به این دلیل است که تعادل مجدد برابر با سیستماتیک «خرید کم و فروش بالا» است، در نتیجه تخصیص به دارایی‌های پرخطر با کاهش قیمت و فروش آنها با افزایش قیمت افزایش می‌یابد. تا زمانی که نوسانات کوتاه مدت به اندازه کافی بیشتر از نوسانات بلندمدت وجود داشته باشد (که معمولاً همینطور است)، تعادل مجدد سود بیشتری را به همراه دارد. این یک پدیده به خوبی تحقیق شده است که هری مارکوویتز جایزه نوبل اقتصاد را در سال 1990 به ارمغان آورد.

از آنجایی که طرح اف ام ام کلیپر جدید است، بازدهی ال پی را متفاوت از سایر دکس ها تولید می کند. برای درک اینکه بازده های کلیپر از کجا می آیند، ابتدا باید نظریه پورتفولیو مدرن (ام پی تی)، نحوه اطلاع رسانی ام پی تی به معماری کلیپر و نحوه عملکرد آن ساختار در عمل را درک کرد. بیایید آن را تجزیه کنیم:

تئوری مدرن پورتفولیو و سبد متوازن مجدد متنوع

این یک اصل پذیرفته‌شده در سرمایه‌گذاری است که راه بهینه برای قرار گرفتن در معرض یک طبقه یا بخش دارایی، از طریق یک سبد متوازن مجدد متنوع است. تئوری مدرن پورتفولیو بیان می‌کند که سبد دارایی‌های متعدد معمولاً در مقایسه با سرمایه‌گذاری صرفاً در هر دارایی، بازدهی بهتری را در سطح پایین‌تری از ریسک به همراه دارد. در یک پرتفوی با تنوع مناسب، ریسک فردی هر دارایی سهم کمی در ریسک کلی پرتفوی دارد. در عوض، نوسانات آنها در واقع می تواند یکدیگر را خنثی کند و ریسک کلی پرتفوی را کاهش دهد. مجموعه ای از پرتفوی بهینه که بالاترین بازده مورد انتظار را برای سطح معینی از ریسک ارائه می دهد، مرز کارآمد پرتفوی ها را مشخص می کند. این پورتفولیوها از دارایی های نامزد فردی با وزن هدف تعیین شده برای هر یک تشکیل شده اند. با گذشت زمان، تغییرات در قیمت‌های بازار باعث انحراف از این وزن‌های هدف می‌شود که باعث ایجاد تعادل مجدد می‌شود.

به عنوان مثال: بسیاری از مشاوران مالی یک پرتفوی شخصی کلاسیک از سهام درصد و چهل درصد اوراق قرضه را توصیه می کنند. اگر ارزش سهام ده درصد افزایش یابد و اوراق قرضه ده درصد کاهش یابد، پرتفولیو تبدیل به شصت و دو درصد به سی و هشت درصد می شود، پس از آن با فروش سهام برای خرید اوراق قرضه تا زمانی که ترکیب هدف شصت درصد یک چهل درصد مجددا برقرار شود، مجدداً تعادل ایجاد می شود.

این فرآیند تعادل مجدد بسیار مهم است زیرا به تنهایی بازده اضافی قابل توجهی را ارائه می دهد. به عبارت دیگر، یک پرتفوی متعادل کننده می تواند از پرتفوی ثابت ("نگهداری") متشکل از هر ترکیب اولیه از خود دارایی ها بهتر عمل کند. این به این دلیل است که تعادل مجدد برابر با سیستماتیک «خرید کم و فروش بالا» است، در نتیجه تخصیص به دارایی‌های پرخطر با کاهش قیمت و فروش آنها با افزایش قیمت افزایش می‌یابد. تا زمانی که نوسانات کوتاه مدت به اندازه کافی بیشتر از نوسانات بلندمدت وجود داشته باشد (که معمولاً همینطور است)، تعادل مجدد سود بیشتری را به همراه دارد. این یک پدیده به خوبی تحقیق شده است که هری مارکوویتز جایزه نوبل اقتصاد را در سال 1990 به ارمغان آورد.