Once upon a time knowing was the greatest power. Whoever read more books and whoever memorized more formulas held the key to the world. Today however that key sits in everyone’s pocket on the screen of their phone. Knowledge has turned into an omnipresent and cheap commodity that often even creates noise pollution. The era of merely knowing is coming to an end. It is giving way to something more sincere quieter and far more human. We are entering an age of feeling deeply truly understanding and finally without falling into the arrogance of knowing everything putting our heart into the work and simply doing.

Knowing a flower’s Latin name how many petals it has or how photosynthesis works tells you nothing about its beauty. What truly matters is noticing how it sways in the wind being shaken by a childhood memory awakened by its scent and bearing witness to its existence. Knowledge is an attempt to dominate an object. Feeling on the other hand is a state of becoming one with it.

The age of those who merely know is ending. Because now we have machines that know far better than we do. Artificial intelligence knows more formulas analyzes faster and produces more accurate results than humans ever could. If we define the human being solely as a knowing entity then there is no place left for us in this new era. The only fortress that separates us from machines algorithms and cold logic is our intuition and our capacity to feel. In the world of the future what will matter is not how many books you have read but what kind of storm those books have stirred in your soul.

Let us recall Ahmet Hamdi Tanpınar’s famous warning “If they had known they could not have done it.” Knowing brings analysis analytical fear and the anxiety of wondering whether one might make a mistake. Yet those who change the world are not the ones who have theoretically memorized how something should be done. They are the ones who chase that excitement move forward by feeling without calculation and focus solely on doing.

Bir zamanlar "bilmek" en büyük güçtü. Kim daha çok kitap okuduysa, kim daha fazla formül ezberlediyse, dünyanın anahtarı ondaydı. Ancak bugün, o anahtar artık herkesin cebinde, telefonunun ekranında. Bilgi, her yerde bulunan, ucuz ve hatta bazen gürültü kirliliği yaratan bir metaya dönüştü. Artık sadece bilmenin zamanı tükeniyor; yerini daha içten, daha sessiz ve çok daha 'bizden' bir şeye bırakıyor.Derinden hissetmenin, gerçekten anlamanın ve en sonunda her şeyi bilmenin kibrine düşmeden, sadece o işe yüreğini koyup yapmanın çağındayız

Bir çiçeğin Latince adını, kaç taç yaprağı olduğunu ve fotosentez sürecini bilmek size o çiçeğin güzelliği hakkında hiçbir şey söylemez. Asıl mesele o çiçeğin rüzgarda salınışını fark etmek, kokusunun uyandırdığı bir çocukluk anısıyla sarsılmak, onun varoluşuna şahitlik etmektir. Bilgi, bir nesneye hakim olma çabasıdır; hissetmek ise o nesneyle hemhal olma halidir.

Artık sadece "bilenlerin" devri kapanıyor.Çünkü artık "bilmek" işini bizden çok daha iyi yapan makinelerimiz var. Yapay zeka bizden daha çok formül biliyor, daha hızlı analiz yapıyor ve daha hatasız sonuçlar çıkarıyor. Eğer insanı sadece "bilen bir varlık" olarak tanımlarsak, bu yeni çağda yerimiz kalmaz. Bizi makinelerden, algoritmalardan ve soğuk mantıktan ayıran yegane kale; sezgilerimiz ve hissetme kapasitemizdir.Geleceğin dünyasında kıymetli olan; kaç kitap okuduğunuz değil, o kitapların ruhunuzda nasıl bir fırtına kopardığı olacak.

Ahmet Hamdi Tanpınar’ın o meşhur uyarısını hatırlayalım: "Bilselerdi bunu yapamazlardı." Bilmek, beraberinde analizi, analitik korkuyu ve "ya hata yaparsam" endişesini getirir. Oysa dünyayı değiştirenler, işin "nasıl" yapılacağını teorik olarak ezberleyenler değil; o heyecanın peşinden hissederek hesapsızca giden, sadece yapmaya odaklananlardır.

Once upon a time knowing was the greatest power. Whoever read more books and whoever memorized more formulas held the key to the world. Today however that key sits in everyone’s pocket on the screen of their phone. Knowledge has turned into an omnipresent and cheap commodity that often even creates noise pollution. The era of merely knowing is coming to an end. It is giving way to something more sincere quieter and far more human. We are entering an age of feeling deeply truly understanding and finally without falling into the arrogance of knowing everything putting our heart into the work and simply doing.

Knowing a flower’s Latin name how many petals it has or how photosynthesis works tells you nothing about its beauty. What truly matters is noticing how it sways in the wind being shaken by a childhood memory awakened by its scent and bearing witness to its existence. Knowledge is an attempt to dominate an object. Feeling on the other hand is a state of becoming one with it.

The age of those who merely know is ending. Because now we have machines that know far better than we do. Artificial intelligence knows more formulas analyzes faster and produces more accurate results than humans ever could. If we define the human being solely as a knowing entity then there is no place left for us in this new era. The only fortress that separates us from machines algorithms and cold logic is our intuition and our capacity to feel. In the world of the future what will matter is not how many books you have read but what kind of storm those books have stirred in your soul.

Let us recall Ahmet Hamdi Tanpınar’s famous warning “If they had known they could not have done it.” Knowing brings analysis analytical fear and the anxiety of wondering whether one might make a mistake. Yet those who change the world are not the ones who have theoretically memorized how something should be done. They are the ones who chase that excitement move forward by feeling without calculation and focus solely on doing.

Bir zamanlar "bilmek" en büyük güçtü. Kim daha çok kitap okuduysa, kim daha fazla formül ezberlediyse, dünyanın anahtarı ondaydı. Ancak bugün, o anahtar artık herkesin cebinde, telefonunun ekranında. Bilgi, her yerde bulunan, ucuz ve hatta bazen gürültü kirliliği yaratan bir metaya dönüştü. Artık sadece bilmenin zamanı tükeniyor; yerini daha içten, daha sessiz ve çok daha 'bizden' bir şeye bırakıyor.Derinden hissetmenin, gerçekten anlamanın ve en sonunda her şeyi bilmenin kibrine düşmeden, sadece o işe yüreğini koyup yapmanın çağındayız

Bir çiçeğin Latince adını, kaç taç yaprağı olduğunu ve fotosentez sürecini bilmek size o çiçeğin güzelliği hakkında hiçbir şey söylemez. Asıl mesele o çiçeğin rüzgarda salınışını fark etmek, kokusunun uyandırdığı bir çocukluk anısıyla sarsılmak, onun varoluşuna şahitlik etmektir. Bilgi, bir nesneye hakim olma çabasıdır; hissetmek ise o nesneyle hemhal olma halidir.

Artık sadece "bilenlerin" devri kapanıyor.Çünkü artık "bilmek" işini bizden çok daha iyi yapan makinelerimiz var. Yapay zeka bizden daha çok formül biliyor, daha hızlı analiz yapıyor ve daha hatasız sonuçlar çıkarıyor. Eğer insanı sadece "bilen bir varlık" olarak tanımlarsak, bu yeni çağda yerimiz kalmaz. Bizi makinelerden, algoritmalardan ve soğuk mantıktan ayıran yegane kale; sezgilerimiz ve hissetme kapasitemizdir.Geleceğin dünyasında kıymetli olan; kaç kitap okuduğunuz değil, o kitapların ruhunuzda nasıl bir fırtına kopardığı olacak.

Ahmet Hamdi Tanpınar’ın o meşhur uyarısını hatırlayalım: "Bilselerdi bunu yapamazlardı." Bilmek, beraberinde analizi, analitik korkuyu ve "ya hata yaparsam" endişesini getirir. Oysa dünyayı değiştirenler, işin "nasıl" yapılacağını teorik olarak ezberleyenler değil; o heyecanın peşinden hissederek hesapsızca giden, sadece yapmaya odaklananlardır.