ze zeiden: blijf ademen maar m’n borst voelde als steen de lucht ging nergens heen

ik liep door dagen die niet van mij waren straten zonder geur blikken die nergens bleven haken

dit had ik niet verwacht de leegte was niet luid, maar langzaam zoals licht dat verdwijnt zonder afscheid

ik telde stemmen in m’n hoofd maar geen één klonk als de mijne allemaal echo’s van vroeger versleten

mag ik ook eens iemand anders zijn? niet de schim met de rechte rug maar iets zacht, iets vergeten, iets licht

ik bleef staan waar ik allang verdwenen was ademde in, maar vergat waarvoor

ze fluisterden dat het beter wordt maar zelfs hun hoop klonk moe

en ik? ik draaide om zonder echt weg te gaan

ze zeiden: blijf ademen maar m’n borst voelde als steen de lucht ging nergens heen

ik liep door dagen die niet van mij waren straten zonder geur blikken die nergens bleven haken

dit had ik niet verwacht de leegte was niet luid, maar langzaam zoals licht dat verdwijnt zonder afscheid

ik telde stemmen in m’n hoofd maar geen één klonk als de mijne allemaal echo’s van vroeger versleten

mag ik ook eens iemand anders zijn? niet de schim met de rechte rug maar iets zacht, iets vergeten, iets licht

ik bleef staan waar ik allang verdwenen was ademde in, maar vergat waarvoor

ze fluisterden dat het beter wordt maar zelfs hun hoop klonk moe

en ik? ik draaide om zonder echt weg te gaan