در سال ۱۹۱۹، ستارهشناسی جوان در حین قدم زدن در پاسادنای کالیفرنیا، متوجه لانهی مورچهای در گوشهی خیابان شد. او زانو زد و عمیقتر نگاه کرد. چیزی که این ستارهشناس جوان دید تنها یک لانهی مورچهی ساده نبود بلکه سرنوشت و جایگاه انسان در جهان بود. نام این ستارهشناس، هارلو شیپلی بود. او حوالی همان خیابان در رصدخانهی ماونت ویلسون مشغول به کار بود. شیپلی با کمک همکارانی مثل هنریتا لویت، آنی جامپ کنن و سیلیا پاین گاپوسچین به رصد و بررسی راه شیری میپرداخت. پژوهش آنها نشان داد ما در مرکز کهکشان ...
